Zdjęcia mojego sprzętu ... do palenia oczywiście.

Zacząłem od Pihontowego Buchacza kupionego w zeszłym roku. Jak na początek przygody z fajką wodną jest dla mnie idealny. Wczoraj kupiłem King Nargile Alibabe rozmiar L, która swoją wielkością imponuje. Na zdjęciu obie fajeczki dla porównania. Buchacz w miarę szczelny, powietrze można zassać przy zamkniętych otworach, ale przy paleniu dym nie ucieka. Wykonanie zewnętrzne estewtyczne i wporządku, problemy zaczynają się po kilku sesjach, wąż się rozkleich, a korpus który składał się ze skręcanych rurek w tej chwili tak zaśniedział że nie da rady go odkręcić - fajka była czyszczona za każdym razem, raz dłużej postała i tak już zostało.

Za to KN rewelacja! Bardzo szczelna, korpus na sucho z trudem się wkłada w dzban. Stabilna wielka fajka! Polerowana nierdzewna rurka - całość bez skręcania. Wg mnie śliczne wykonanie zewnętrzne, tłoczony korpus, i fikuśny dzban ( co prawda nie do końca dokładnie namalowane srebrne paski ale po co to komu skoro i tak sprzęt robi wrażenie). Dodatkowo w zestawie mamy wąż kobre - mam w tej chwili dwa, z czego jeden strasznie śmierdzi klejem i nie da się z niego palić. Cybuchm sitko i trochę tandetne szczypczyki, ale wiadomo że to nie jest najważniejsze. A i zapomniałem wspomnieć 2 uszczelki pod cybuch, 1 pod wąż, dwa wyciory - dzban, korpus/wąż - no i dodatkowo w promocji tytoń romman premium za 1 zł ^^ wybrałem cytro mięte ale o tym kiedy indziej.

Pierwszy post i pierwszy buch....

Postanowiłem podzielić się z Wami moimi doświadczeniami i chwilami spędzonymi z fajką wodną. Na początek trochę historii, ale bez popadania w histerię proszę.

Prawidłowa nazwa to hookah, sheesha bądź shisha, polska szisza. Nazwa sheesha pochodzi z Egiptu, istnieją również miejscowe odmiany np. nargila –z Libanu, bądź argila. Mylnie można myśleć że popularność shishy w Egipcie świadczy też o jej pochodzeniu, tak naprawdę swoje korzenie ma w Indiach.

Budowa fajki wodnej idąc od dołu:
Dzban – najczęściej szklany, bywają akrylowe, metalowe, ceramiczne ale tak naprawdę wykonanie dzbanu to inwencja twórcy (może to być arbuz wydrążony w środku bądź inny owoc). Przeważnie ozdobiony ornamętami i egipskimi wzorami.
Do dzbana nalewamy wodę, w której filtruje się dym. Często do wody dodaje się lodu, bądź leje do dzbana zupełnie inną ciecz np. mleko, wino itp.
Korpus – to jest metalowe rurki, a w zasadzie cały system odpowiedzialny za odprowadzenie dymu. Trzon z uszczelką wchodzący w szyjkę dzbana, od którego odchodzi wyjście na wąż oraz zaworek zwrotny, który często można przerobić na dodatkowe wejście na wąż. Na górze korpusu jest talerzyk na węgielki i wejście na cybuch.
Cybuch – jak już wspomniałem wcześniej nakłada się na korpus, poza tym jest to najczęściej gliniany (ale bywają też metalowe) pojemniczek na melasę, z podziurkowanym dnem.
Istnieją cybuchy różnego typu np. podzielone na pół, albo specjalne do bardzo mokrej melasy vortex, funnel.
Wąż – wąż jak wąż, tylko się nie wije. Łączymy go z fajką i ciągniemy z niego dym. Wybór na rynku jest duży, zależnie od długości, średnicy otworu, rozkręcania (co sprzyja myciu).