Postanowiłem podzielić się z Wami moimi doświadczeniami i chwilami spędzonymi z fajką wodną. Na początek trochę historii, ale bez popadania w histerię proszę.
Prawidłowa nazwa to hookah, sheesha bądź shisha, polska szisza. Nazwa sheesha pochodzi z Egiptu, istnieją również miejscowe odmiany np. nargila –z Libanu, bądź argila. Mylnie można myśleć że popularność shishy w Egipcie świadczy też o jej pochodzeniu, tak naprawdę swoje korzenie ma w Indiach.
Budowa fajki wodnej idąc od dołu:
Dzban – najczęściej szklany, bywają akrylowe, metalowe, ceramiczne ale tak naprawdę wykonanie dzbanu to inwencja twórcy (może to być arbuz wydrążony w środku bądź inny owoc). Przeważnie ozdobiony ornamętami i egipskimi wzorami.
Do dzbana nalewamy wodę, w której filtruje się dym. Często do wody dodaje się lodu, bądź leje do dzbana zupełnie inną ciecz np. mleko, wino itp.
Korpus – to jest metalowe rurki, a w zasadzie cały system odpowiedzialny za odprowadzenie dymu. Trzon z uszczelką wchodzący w szyjkę dzbana, od którego odchodzi wyjście na wąż oraz zaworek zwrotny, który często można przerobić na dodatkowe wejście na wąż. Na górze korpusu jest talerzyk na węgielki i wejście na cybuch.
Cybuch – jak już wspomniałem wcześniej nakłada się na korpus, poza tym jest to najczęściej gliniany (ale bywają też metalowe) pojemniczek na melasę, z podziurkowanym dnem.
Istnieją cybuchy różnego typu np. podzielone na pół, albo specjalne do bardzo mokrej melasy vortex, funnel.
Wąż – wąż jak wąż, tylko się nie wije. Łączymy go z fajką i ciągniemy z niego dym. Wybór na rynku jest duży, zależnie od długości, średnicy otworu, rozkręcania (co sprzyja myciu).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz